Waarom deze blog

Afgelopen dinsdag zat ik in mijn atelier in Antwerpen. Buiten regende het zacht, binnen rook het naar lavendel van een geurkaars gemengd met de geur van mijn dampende earl grey thee. Ik was net begonnen aan een nieuw schilderij, voor de allereerste keer op doek (maar dat is een verhaal voor een andere keer). 

Terwijl ik wachtte tot de verf droogde dacht ik: er is zoveel dat ik over mijn werk kan vertellen. Over waarom ik deze bloem koos en waar mijn inspiratie vandaan komt. Of gewoon: wat is de beste plek om een klein werk als dit op te hangen.

Meer ruimte om te vertellen

Wie mij volgt op Instagram weet dat ik daar niet consistent aanwezig ben, daar is een reden voor. Ook al heb ik soms de intentie om er vaker dingen te delen, op één of andere manier werkt mijn buikgevoel tegen en kan ik me er niet toe zetten. Misschien is het wel een teken dat de app niet helemaal past bij wat ik te vertellen heb.

Jaren geleden, toen Instagram nog niet bestond (en de dieren nog konden praten 😉), schreef ik al een blog. Het was een eenvoudige site waar ik schreef over wat me bezighield en de digitale illustraties die ik toen maakte. De mensen die langskwamen, kwamen met intentie. Ze namen de tijd om te lezen. Er was geen algoritme dat besliste wat ze zagen. Het was trager, rustiger, en ik maakte die blogposts ook met veel meer plezier.

Maar toen kwam er een baby, en een paar jaar later nog eentje. De babyjaren waren intens en het bloggen geraakte op de achtergrond, tot ik er helemaal mee stopte.

Heimwee

Jaren later begon ik met schilderen. Het leek een logische stap om mijn werk te delen op het toen al populaire Instagram. Ik ben dankbaar voor wat het me gebracht heeft: nieuwsgierige kijkers, verbindingen met gelijkgestemden en heel veel lieve klanten. Maar meer en meer begon ik te voelen dat er iets ontbrak.

De ruimte voor verhalen die de tijd krijgen om zich te ontvouwen. Voor verhalen met iets meer diepgang, niet de lege clickbait waar je achteraf niets aan hebt. 

De afgelopen maanden voel ik een toenemend heimwee naar die andere, langzamere manier van delen. Ik verlaat Instagram niet, maar mijn focus verschuift, naar hier, naar deze blog en mijn nieuwsbrief.

En misschien biedt deze blog ook jou iets waar je bewust of onbewust naar verlangt. Een plek zonder notificaties. Zonder de drang om door te scrollen. Gewoon woorden en beelden die er mogen zijn, die je mag lezen wanneer je er klaar voor bent, in je eigen tempo.

Net zoals een schilderij aan de muur. Het wacht op je, tot je er aandacht aan geeft.

Wat ik ga delen

Niet elke blogpost zal binnen hetzelfde format passen. Ik deel wat er op dat moment naar voren springt in mijn creatief proces. Ik vind het zelf ook altijd fijn om bij andere makers een blik achter de schermen te werpen, of mee te gaan in hun creatieve denkproces.

Dat kan gaan van ‘het verhaal achter een schilderij’ tot meer praktische dingen zoals ‘welke kader past het beste bij welk schilderij’, maar ook over ‘hoe ik rust inbouw in mijn leven en hoe het essentieel is voor creativiteit.’

Deze blog is voor jou: 

• Als je houdt van rust in een drukke wereld.
• Als je gelooft dat schoonheid belangrijk is, niet ondanks maar juist vanwege alle chaos om ons heen.
• Als je kunst niet enkel ziet als decoratie, maar ook als een pauze, een moment, en een must in je interieur.
  
• Als je nieuwsgierig bent naar wat er achter een schilderij zit, niet alleen de gedachte en het waarom, maar soms ook het geklungel en de mislukkingen
. 🤗

En misschien ben je ook iemand die moe is van snel en veel. Die verlangt naar traag en intentioneel. Die heimwee heeft naar een tijd waarin lezen en kijken écht waren, en niet scrollen.
Dan ben je hier welkom.

Hoe vaak deze blog zal verschijnen laat ik open: hij zal, net zoals mijn schilderijen, het ritme volgen van het moment. Sommige posts zullen kort zijn, andere wat langer, en sommige misschien vooral visueel. Alles kan. ☺️

Je kunt je inschrijven voor mijn nieuwsbrief, zo laat ik weten wanneer hier een nieuwe blog verschijnt. Geen spam en geen algoritme dat bepaalt wat je ziet. Gewoon een herinnering wanneer er iets nieuws is.

Of kom gewoon af en toe terug. Dat mag ook.

Heel veel liefs, 
Leen